Bywają takie miejsca, które nie są jedynie budynkami, ścianami i korytarzami. Są jak żywe księgi– zapisane imionami, emocjami, marzeniami, wysiłkiem i uśmiechami wielu pokoleń. Do takich należy Szkoła Podstawowa im. ppor. Emilii Gierczak w Postominie, która w tym roku obchodziła swoje 80-lecie. Obchody jubileuszu rozpoczęły się w kościele parafialnym, gdzie odprawiona została Msza Święta w intencji szkoły, uczniów, nauczycieli i wszystkich, którzy przez osiem dekad tworzyli jej historię. Uroczystość liturgiczna stała się pięknym i duchowym wprowadzeniem do dalszych wydarzeń, napełniając serca wdzięcznością i refleksją.
Jubileusz stał się nie tylko wydarzeniem, ale jakże zachwycającym poematem wspólnoty – starannie utkanym z historii, muzyki, talentów i serc wyjątkowych ludzi związanych ze szkołą od kilku dekad. Całość uroczystości została przygotowana według scenariusza i w reżyserii Edyty Stachowskiej, której wizja połączyła fakty historyczne z emocjonalnym pięknem, a wspomnienia z artystyczną formą.
Galę poprowadzili w piękny i subtelny sposób Ewelina Pawliniak i Adam Drapała. Podczas ceremonii jednym zdaniem potrafili zbudować nastrój, ująć uwagę i otworzyć każdy kolejny rozdział, zabierając gości w niezwykłą podróż pełną wzruszeń, radości i refleksji.
Dopełnieniem wydarzenia była obecność Młodzieżowej Orkiestry Dętej z Postomina, która tętniła wyszukanymi, miarowymi dźwiękami, niczym pulsujące serce wydarzenia. To właśnie ona tchnęła w jubileusz rytm i barwę, tworząc atmosferę, w której każde słowo i każdy gest nabierał niezwykłej głębi. Kapelmistrz Marcin Rąpalski prowadził orkiestrę jak artysta światła – subtelny, skoncentrowany i pełen pasji. A młodzi instrumentaliści… Ich gra była opowieścią o tym, że zarówno przeszłość jak i przyszłość muzyki w Postominie jest piękna, odważna i pełna marzeń.
Wyjątkowym i niezwykle wzruszającym punktem programu była prezentacja sylwetek wszystkich dyrektorów, którzy zapisali się w historii szkoły. Z ogromną starannością i pietyzmem przedstawiały je osoby związane ze szkołą po dziś dzień – absolwenci, nauczyciele, ludzie, dla których ta placówka jest częścią życia, a nie jedynie miejscem pracy. Z ich ust płynęły słowa szczere, często bardzo osobiste, które układały się nie tylko w wyjątkowe biografie, ale poruszające portrety serca, namalowane słowem przesiąkniętym szacunkiem, wdzięcznością i dumą.
W jednym z najpiękniejszych momentów uroczystości Pani Dyrektor Katarzyna Grygorcewicz odczytała pierwsze strony szkolnej kroniki:
„Wrzesień rok 1945: Po koszmarnych latach wojny nastały ciche i spokojne dni opromienione blaskiem jesiennego słońca na Ziemiach Odzyskanych (…) Malowniczy widok przedstawia wieś i okolica Postomina (…) Rozpoczęto prace nad oczyszczaniem i uporządkowaniem budynku. Usunięto niemieckie napisy i szyldy. Na zewnątrz budynku wywieszono nowo wymalowany szyld z napisem „Publiczna Szkoła Powszechna w Postominie”.
Było to jak otwarcie drzwi do starego domu, którego mury pamiętają śmiech dzieci z powojennych lat, imiona pierwszych nauczycieli, zimne klasy ogrzewane pasją i uporem, a także pierwsze zwycięstwa, porażki, marzenia i odwagę. Jej głos przeniósł zebranych w czasy, w których rodziła się szkoła. To był moment pełen ciszy, skupienia i refleksji – hołd dla tych, którzy byli tu na początku.
Pełne wzruszenia wspomnienia przeplatały się z prezentacjami obecnych uczniów i absolwentów. Część artystyczna była mozaiką talentów, w której każdy artysta tworzył własny, niepowtarzalny fragment obrazu. Teatr „Na Sto”, działający pod artystyczną opieką i reżyserią Edyty Stachowskiej, wprowadził na scenę teatralną głębię i refleksję, ukazując metaforę ludzkiego życia oraz poszukiwania sensu własnej drogi, Zespół taneczny „Błysk” — prowadzony przez trenerkę Sylwię Pasternak — rozświetlił scenę energią, lekkością i świeżością młodych tancerzy. Ich występ był pełen harmonii, wdzięku i radości. Zofia Niewadził zaśpiewała „Kocham Cię życie” z dojrzałością i wrażliwością, która zachwyciła całą publiczność. Martyna Kotowicz, absolwentka szkoły – oczarowała wszystkich dwiema interpretacjami. „Radość najpiękniejszych lat” Anny Jantar w jej wykonaniu zabrzmiała jak list miłosny do młodości, a utwór „Niech żyje bal” stał się pełnym klasy finałem, który zakończył część artystyczną niczym filmowy ostatni kadr i wprawił gości w chwilę zadumy nad człowiekiem i mijającym czasem. Martyna przypomniała wszystkim, jak piękne owoce może wydać szkoła, która pielęgnuje talenty.
Równie zaskakującym momentem była prezentacja „złotych myśli” do niezwykłej muzyki Ennio Morricone „Chi mai”. Na scenę dumnie i godnie kolejno wkraczali uczniowie – od najmłodszych przedszkolaków po młodzież z klas ósmych. Każdy z nich wypowiedział jedną sentencję: o rozwoju, mądrości, marzeniach, odwadze. Całość ułożyła się w liryczną definicję edukacji – prawdziwej i jakże życiowej. Ostatnią sentencję zaprezentowała Pani Dyrektor Katarzyna Grygorcewicz, której słowa wybrzmiały jak motto całego jubileuszu: „Kto pielęgnuje marzenia i wartości, ten nigdy nie przestaje się rozwijać.”
Ważną chwilą podczas uroczystości było zaprezentowanie przez Panią Ewę Kwiatek kapsuły czasu, która stała się symbolicznym mostem między teraźniejszością a przyszłymi pokoleniami. Uczennice klasy II a umieściły w niej przedmioty, fotografie i wiadomości, opowiadając o ich znaczeniu oraz o tym, jak odzwierciedlają ducha współczesnej szkoły i niczym małe strażniczki przyszłości pokazały, że to właśnie one pewnego dnia otworzą kapsułę i odczytają dziś zapisaną historię. Złożenie kapsuły i jej uroczyste zamknięcie podkreśliło wspólnotowy charakter wydarzenia oraz nadzieję, że kiedyś stanie się inspirującym świadectwem minionych lat.
Niezwykle istotnym elementem, który nadał jubileuszowi wyjątkowego charakteru, była wyjątkowa dekoracja przygotowana przez Pana Jacka Kisielowskiego. Na potrzeby uroczystości stworzył on imponujące drzewo wycięte z drewna – symbol głęboko zakorzenionej historii szkoły, jej stabilnych fundamentów oraz nowych gałęzi, które wciąż wyrastają dzięki kolejnym pokoleniom uczniów. To drzewo stało się artystycznym sercem sceny. Jednocześnie delikatne i monumentalne, niosło w sobie metaforę 80 lat – lat, które niczym słoje w pniu, zapisały w szkole ludzkie losy, wartości i emocje. O nagłośnienie zadbał Krzysztof Szajner, wspierany przez niezastąpionego ucznia Stanisława Frankowskiego, którzy sprawili, że każde słowo, każdy dźwięk i każdy szept sceny wybrzmiał pięknie.
Uroczystość zakończyło wniesienie okolicznościowego tortu i wspólne odśpiewanie „Sto lat” do urzekającego akompaniamentu orkiestry dętej. Był to moment symboliczny, pełen radosnej wspólnoty— takiej, która łączy pokolenia.
Następnie goście zostali zaproszeni do podróży w czasie, przygotowanej w parterowym budynku szkoły — wystawy przygotowane przez zespół Pani Ewy Kwiatek. To nie były zwykłe ekspozycje. Były jak otwarte rozdziały kroniki, w których można było odnaleźć twarze dawnych uczniów, fragmenty lekcji pisanych atramentem, zdjęcia, medale, dyplomy, szkolne skarby i pamiątki, które przetrwały dzięki trosce wielu osób. W przygotowanie tej przestrzeni swój ogromny wkład wnieśli również Państwo Mieczysław i Katarzyna Zawada oraz Państwo Tomasz i Monika Kowalik, których pomysły, pomoc techniczna i zaangażowanie sprawiły, że wystawy nabrały niezwykłej formy — estetycznej, poruszającej i pełnej detali. Ta sentymentalna wędrówka stała się pięknym hołdem dla tradycji i ludzi, którzy tworzyli historię placówki.
Trudno wyobrazić sobie jubileusz bez gościnności, która od lat jest znakiem rozpoznawczym naszej szkoły. Dlatego w dniu 80-lecia nie mogło zabraknąć tego, co tworzy domową atmosferę – słodkiego poczęstunku oraz prawdziwego, przygotowanego z sercem obiadu. Po części oficjalnej na gości czekały stoły pełne wypieków i deserów, które umiliły rozmowy, wspomnienia i spotkania po latach. Słodki poczęstunek był symbolem wspólnoty – tym małym gestem życzliwości, który sprawia, że ludzie zbliżają się do siebie jeszcze bardziej. Szczególne podziękowania należą się Paniom pracującym w szkolnej kuchni, które z oddaniem, pasją i niezwykłą starannością przygotowały domowy obiad dla uczestników uroczystości. Obchody 80-lecia szkoły były czymś więcej niż uroczystością. Były świętem ludzi. Tych, którzy kiedyś tu byli, tych, którzy są tu dzisiaj, i tych, którzy dopiero zapiszą swoje pierwsze zdania w historii szkoły. Dzięki reżyserii Edyty Stachowskiej, pracy artystów, zaangażowaniu uczniów, nauczycieli, rodziców i przyjaciół szkoły — powstało wydarzenie, które zostanie zapamiętane jako piękny rozdział wielkiego poematu o 80 latach rozwoju, wartości i człowieczeństwa.
Żadne wielkie wydarzenie nie powstaje w samotności. Za kulisami jubileuszu 80-lecia szkoły stali także Ci, którzy swoją życzliwością, otwartością i wsparciem sprawili, że uroczystość zyskała jeszcze pełniejszy blask. Podziękowania kierujemy do Centrum Kultury i Sportu w Postominie, które zapewniło wsparcie techniczne na najwyższym poziomie. Serdeczne podziękowania kierujemy do wszystkich sponsorów, którzy okazali serce i zrozumienie dla idei świętowania tak ważnego jubileuszu. Dzięki ich hojności możliwe było stworzenie dekoracji, przygotowanie przestrzeni, oprawy technicznej, a także wyjątkowych materiałów pamiątkowych, które pozostaną z nami na lata.
Sponsorzy Jubileuszu 80-lecia:
Danuta i Leszek Haratykowie – Panorama Morska w Jarosławcu
Stefan Kwiatkowski Centrum Rekreacji Wypoczynku i Rehabilitacji „ARKA” w Jarosławcu
Stefan Kwiatkowski - Ośrodek Wczasowo – Rehabilitacyjny „BARKA” w Jarosławcu
Kazimierz Ordon, Andrzej Ordon - Przedsiębiorstwo Wielobranżowe
Bogumiła Wituszyńska - Firma Handlowa w Postominie
Bożena Walczak – Kwiaciarnia „Camelia” w Sławnie
Bank Spółdzielczy w Ustce
Lucyna i Przemysław Kostrzewa
Monika i Tomasz Kowalik
Ewelina i Maksymilian Kwiatkowscy- Muzeum Bursztynu w Jarosławcu
Katarzyna i Mieczysław Zawada – Muzeum Ziemi Sławińskiej
Maria Lech – Szajner
Rada Rodziców przy Szkole Podstawowej w Postominie
Katarzyna Grygorcewicz
